Trappedoelie en de gouden usb-staf

19 november 2008 08:00

Hoofdstuk 4: Achtervolging op 't Pannekoekschip

Een vervolgverhaal op weg naar Sinterklaas.

Tot nog toe:

Dikke Dirk heeft de usb-staf van zwarte piet Trappedoelie gestolen. Waarschijnlijk wil hij tijdens de intocht van Sinterklaas iets ergs doen op 't Pannekoekschip. Heeft hij een bom? Johan heeft wel een idee hoe hij op 't Pannekoekschip kan komen…

"Weet joe hoe joe op 't Pannekoekschoep moet komen?, vroeg Trappedoelie.
Dikke Dirk was nog steeds lekker in dromenland.
"Anne!", grijnsde Johan. "De vader van Anne is journalist. Die mag tijdens de intocht natuurlijk op 't Pannekoekschip komen omdat hij moet schrijven voor de krant."
"Hoep, hoep, hoeroe!" juichte Trappedoelie vrolijk.
Plotseling verstijfde het tweetal. Dikke Dirk was wakker geworden en zat rechtop in bed. "Wat moeten jullie hier in mijn slaapkamer?", brulde hij boos. "Papa!! hellup!!!"
Trappedoelie trok Johan mee aan zijn arm. De jongen wist niet wat er gebeurde. Alles leek te suizen. Hij zag duizenden sterretjes om zich heen en voor hij weer een beetje helder kon denken lag hij alweer thuis in zijn bed. Trappedoelie zat aan zijn voeteneind.
"Hoe deed je dat?", vroeg Johan.
"Geloerd op de zwarte pietenschoel", lachte Trappedoelie."
Johan was best zenuwachtig om bij Anne thuis te zijn. Ze had lieve ogen en een mooie mond. Johan wilde altijd overdreven stoer doen als hij bij haar was. Dat sloeg nergens op, want dat paste gewoon niet bij hem. Het zag er stom uit, en tóch deed hij het. Ook nu weer zat Johan aanstellerig stoer aan de eettafel, samen met Anne en haar vader. Hij had het hele verhaal uitgelegd. De vader van Anne krabde eens achter zijn oren. "Dus Dikke Dirk heeft de gouden usb-staf gestolen met alle gegevens van alle Nederlandse kinderen en nu wil hij op 't Pannekoekschip tijdens de intocht iets ergs doen als Sinterklaas voet aan wal zet?"
Johan knikte. "Misschien wel een bom." Hij keek of Anne onder de indruk was van deze onthulling. Maar nee, ze keek naar haar vader.
"Ik kan je 't Pannekoekschip binnensmokkelen", zei die tegen Johan. "Anne mocht al mee, maar ik kan natuurlijk doen of jij mijn zoon bent. Dan ben ik 'zogenaamd' vergeten jouw naam door te geven. Het is wel jokken, natuurlijk. Maar we moeten Sinterklaas helpen."
Johan was blij. Anne keek ook blij.
De truc lukte. "Welkom aan boord!", zei eigenaar Edwin van Duist van 't Pannekoekschip vrolijk tegen iedere gast. Op de kade zag het zwart van de kinderen die in afwachting waren van Sinterklaas. Overal stonden cameramannen van de televisie. Heel Nederland keek mee hoe Sinterklaas in Almere voet aan wal zette. Johan kon zijn geluk niet op: hij was sámen met Anne in spannend avontuur op 't Pannekoekschip. Misschien zouden ze samen vanavond romantisch aan een tafeltje een pannenkoek kunnen eten?
"Johan, let nou eens op", verstoorde Anne zijn droom. "Daar beneden op het benedendek loopt Dikke Dirk!"
Johan volgde de mooie vinger van Anne en zag inderdaad Dikke Dirk lopen. Hij had een knalrood hoofd, dat nog eens extra rood leek door zijn pikzwarte winterjas. In zijn hand had hij bruin/blauwe plastic tas waarop een logo stond met twee grote letters. "Daar zit natuurlijk de bom in", fluisterde Johan in Anne's mooie oor.
Met zijn tweeën holden ze naar beneden. Op de kade zongen de kinderen vrolijke Sinterklaasliedjes. Niemand leek in de gaten te hebben dat Dikke Dirk op het punt stond zijn verschrikkelijke plan uit te voeren.
Op het volle dek van 't Pannekoekschip schuifelden Anne en Johan richting Dikke Dirk. Ze gingen pal achter hem staan.
"Geef die plastic zak hier!", sprak Johan zo stoer mogelijk.
Dikke Dirk draaide zich om. "Jij bent die zwarte piet uit mijn slaapkamer", brulde hij boos.
Zijn geschreeuw trok de aandacht van de andere mensen op 't Pannekoekschip.
"Allemaal achteruit, mensen", schreeuwde Johan nu ook. "Deze jongen heeft een bom in die plastic zak!"
Er brak grote paniek uit op het schip. Mensen liepen alle kanten uit.
"Hij heeft nog iets in zijn hand", wees Anne op de gebalde vuist.
"Open je hand!", schreeuwde Johan nu.
Dikke Dirk aarzelde een moment maar deed zijn hand toch open. Zijn dikke vingers trilden. In zijn handpalm zagen Johan en Anne… de gouden usb-staf!
"Geef hier", siste Johan. "Jij gemenerik!"
Dikke Dirk stak langzaam zijn hand uit.
"Dáár… Sinterkláás!!!", riep hij plotseling keihard. Voor dat ze wisten dat het een valstrik was, hadden Anne en Johan al weggekeken in de richting die Dikke Dirk had aangewezen.
Toen ze hem weer wilden aankijken, was hij plotseling verdwenen. Ze zagen hem in de verte nog net in de menigte verdwijnen….
Wordt vervolgd…