"Laat onze kinderen lekker spelen"

23 februari 2011 06:00

DANSWIJK - "Wij zijn toch ook goed terecht gekomen?", zegt Armanda Janssen uit Danswijk. "Mijn dochter van vijf moet nu al een boekbespreking houden voor haar klas. Vijftig ogen staren haar dan aan, en zij vindt het echt niet leuk." Janssen pleit daarom om kinderen vooral te laten spelen, totdat ze een jaar of 7, 8 zijn. "Dat zij hun enthousiasme behouden, is veel belangrijker."


Janssen heeft twee schoolgaande kinderen, van 5 en 9 jaar. "Mijn zoon is de oudste. Bij hem merkte ik pas wat het voor een kind inhoudt om naar school te gaan. Ze moeten wennen aan de structuur op school, de andere leerlingen, de Citotoetsen, alle indrukken die ze daarbij opdoen." Janssen is zeker een voorstander van dat kinderen in die structuur grootgebracht worden. "In het leven zijn er regels, die moet je leren. Het is ook prima om kinderen te prikkelen, uit te dagen in hun ontwikkeling. Maar laat ze in vredesnaam ook gewoon kleuteren." Dat haar zoon op 5-jarige leeftijd voor een groep van 24 kinderen en een juf een boekbespreking moet houden, terwijl kinderen op die leeftijd nog niet goed kunnen lezen, stoort haar enorm. "De hele maatschappij is gericht op scoren, je best doen, belonen wat goed is en straffen wat fout is. Die fase dat ze moeten presteren, komt steeds vroeger te liggen."

Waar is de grens?

Maar zijn de plannen voor het basisonderwijs van het huidige kabinet dan niet positief te noemen? "Jawel", zegt Janssen. "Prima dat minister Marja van Bijsterveldt-Vliegenthart ingrijpt op zeer zwakke basisscholen om te voorkomen dat leerresultaten achterblijven en tekortschieten. Maar de basisschool waar mijn kinderen les krijgen, valt daar niet onder. Zij hebben een goede naam en de leerresultaten zijn goed. Ik vraag me alleen af hoe hoog de lat komt te liggen over een tijdje. Waar trek je de grens? Wanneer mag een kind een kind zijn en genieten van gewoon spelen?"
Risicokleuters

Janssens echtgenoot komt uit Amsterdam en zijn ouders kwamen niet uit Nederland. "Omdat wij thuis onze kinderen ook de taal van het land van herkomst van mijn echtgenoot leren, zodat ze eenmaal daar op vakantie ook hun woordje kunnen doen, vallen wij onder een zogenaamde risicogroep. Volgens de logopedist die aan onze school en de GGD verbonden is, zouden onze kinderen een taalachterstand hebben." Op 2-jarige leeftijd kregen haar zoon en dochter oefeningen van de logopedist om de taal en spraak te ontwikkelen, omdat ze onder de zogeheten categorie 'risicokleuters' zouden vallen, een groep die de GGD Flevoland volgt. "Ook dat juich ik toe. Maar om een kind op zo'n jonge leeftijd, 5 jaar, een boekbespreking te laten doen en een Citotoets af te nemen, daar zet ik mijn vraagtekens bij."
Innerlijke kind

Janssens conclusie: "Structuur, prima. Uitdagen, prikkelen, ook goed. Maar leraren, ouders en ook dit kabinet zouden zich achter hun oor moeten krabben en zichzelf de vraag stellen: 'Is dit 5-jarige kind er aan toe om voor een grote groep een boekbespreking te houden? Wat is het effect van een Citotoets op zo'n jonge leeftijd?'…" Ze besluit op serieuze toon: "En laten we vooral niet vergeten dat het enthousiasme van kinderen zo belangrijk is. Volwassenen gaan maar al te vaak voorbij aan hun eigen innerlijke kind."
Noot van redacteur Linda Graanoogst: Vanwege de gevoeligheid van dit onderwerp voor de familie, willen de geïnterviewden niet met hun echte naam in de krant. De redactie heeft deze gegevens wel.