Lezers schrijven

14 september 2011 05:00

In Almere DEZE WEEK van 7 september op pagina 35 stond een foto van mevrouw Steinbach met een bijzondere zonnebloem. Een lezer weet wat voor bloem dat is. En een bezorgde moeder schrijft over ‘drankfeestjes’ en een Almeerder schrijft over de Cultuurnacht.


Zonnebloem

De bloem die mevrouw Steinbach in haar tuin heeft is ook een zonnebloem. Als ze er een plaatje van wil zien kan zij het beste naar Google afbeeldingen gaan en dan zonnebloem opzoeken. Er zijn wel honderden soorten, kleuren en maten.
Veel plezier!
Ieke Nieuwenhuizen
Feestjes zónder alcohol?

Sweet 16 feestjes. Onze jongste dochter is pas 16 geworden en ze heeft wekelijks uitnodigingen voor gezellige feestjes van ‘vrienden’ die ook 16 jaar geworden zijn.
Waarom ben ik dan niet blij voor haar?
Deze zogenaamde feestjes hebben namelijk niets meer met vriendschap te maken, maar zijn pure drankfeesten geworden. Gisteravond had ze een tuinfeestje bij de Jarige Job thuis; wel een prettige gedachte - want dan denk je - dat er ouderlijk toezicht aanwezig is.
Bij het ophalen zagen we tot onze grote verbazing dat er een keurig kotsend meisje voor het huis zat of bijna lag, in beschonken toestand. Alleen het trieste van het verhaal is, dat bijna niemand zich om haar bekommerde.
Ach, ze moet overgeven, maar het komt wel weer goed… Het ouderlijk toezicht en het feestvarken wisten niet eens wat er zich buiten bij de voordeur afspeelde; deze mensen waren ook al aardig de weg kwijt na de vele glaasjes alcohol.
Uiteindelijk is zij op ons aandringen naar de EHBO afgevoerd om haar jonge lichaampje met een zoutoplossing te laten doorspoelen… Arm kind. Hopelijk is het voor haar ditmaal goed afgelopen.
Waarom kunnen feestjes niet meer gezellig en leuk zijn zonder alcohol?
Monique, een bezorgde Almeerse moeder
Cultuurnacht in Almere: alles net níet

Het was zwoel, het was eind zomer, het was Cultuurnacht in Almere. We fietsten richting de Esplanade om een vleugje cultuur op te snuiven. Je bent tenslotte ambassadeur. En de volgende keer neem je misschien een paar vrienden mee. Hoorden we onweer in de verte? Zware artillerie? Misschien gaf Vis à Vis een voorproefje van hun spectaculaire buitentheater.
Aangekomen op het plein zagen we de bron van het gedonder: een hiphopband op een poppodium. Gelukkig waren er nog meer attracties. In een tent voor de Kunstlinie speelde La Banda Loca. ‘Kom je om te kijken, dan moet je hier achter zijn’, zei de bandleider tegen het publiek dat maar niet wilde dansen. Bij het wegzetten van onze fietsen hadden we een laag podium zien staan. Een paar microfoons, een versterkertje, een gitaarkoffer: aanwijzingen voor een akoestische set. Voor later, dachten we. Maar later was een teleurstelling. Het podium werd gebruikt voor live interviews waar niemand naar luisterde.
We maakten een rondje over het plein en waanden ons terug in de jaren zestig. Psychedelische lichteffecten, hasjwalm en drie door elkaar heen spelende bands. Gelukkig had een Stille Fanfare zoveel cultureel bewustzijn dat ze rondmarcheerden zonder geluid te maken. Binnen zou alles beter worden, hielden we ons voor. En inderdaad, binnen heerste een aangename, gezellige, culturele sfeer. Op het eerste gezicht dan. Er werd gezongen, met een orkestband. Er was natuurlijk in de hele Kunstlinie geen instrument of muzikant te vinden die de jonge zangeressen kon begeleiden. Maar de presentator compenseerde het gemis door tussen de aankondigingen door een loterij te spelen.
Zouden wij nog wachten op de toneelcursus waarin we zouden leren wat Leonardo di Caprio en William Shakespeare gemeen hebben? Of zou dat het ook weer net niet zijn? Zin om staand te loungen in een overvolle foyer bij de jazzy sounds van het Steven Hupkens trio hadden we ook niet. Wat zou de Kunstlinie zelf allemaal te bieden hebben? Dat gingen we onderzoeken.
Bij de ingang troffen we een fellow ambassador, ook op zoek naar kunst en cultuur. Ze wist niet ‘waar alles was’. Nee, niet aangeven waar je iets kunt beleven maakt het spannender, zei ik. We drongen het kunstzinnig hart van Almere binnen. Donkere studio’s met ongebruikte piano’s achter glas en grendel. Een zaaltje met aardewerk, een paspop met een paar repen stof eroverheen. MUZIEK! stond er eindelijk op een groot bord. Die kant moesten we op.
‘Mensen, mensen, wat doet u hier?’ hoorden we opeens. ‘Hebt u het bord niet voor de klapdeuren zien staan?’ ‘Ja, we komen voor de muziek,’ zei iemand. ‘Maar dat is om u tegen te houden.’ Tja. Wij waren en klaar mee. Frisse lucht. Nog even naar het poppodium waarvoor een tweede act was aangekondigd. ‘Dames en heren, wegens het slechte weer worden alle buitenactiviteiten afgelast.’ Zelfs het weer was slecht georganiseerd.
Carol Limonard