HoeksteenSpruitjes

14 december 2011 06:00

Door Robert Mienstra


Ik wandel met onze Friese Wetterhoun Boike over de grasveldjes langs de busbaan in Parkwijk.
Zoals gewoonlijk gaat Boike er eens lekker voor zitten.
Dan klinkt er een hard gebons op de ramen van een van de flats verderop.
Ik voel de bui al hangen, maar reageer niet.
Dan vliegt een balkondeur op de tweede verdieping open.
Uit mijn ooghoeken zie ik een wassen-en-watergolfhoofd gehuld in een wit schort.
Ik meen een vage te lang doorgekookte spruitjeslucht te herkennen.
“Wat moet dat met die rothond?”, bijt het schort me schreeuwend toe.
Priemend steekt ze een wijsvinger naar me uit.
“Doet u eens een beetje netjes”, roep ik terug. “Let u eens op uw woorden.”
Als het schort wil reageren voeg ik haar nog toe: “En zo wijzen naar een onbekende meneer is heel onbeleefd. Er bestaat ook nog zoiets als fatsoen.”
Het schort kijkt me woest aan.
“Al uw buren laten hier hun hond uit. U zal het druk hebben”, ga ik verder.
“En als u iets niet bevalt, belt u toch gewoon de politie. Of u stelt mij vriendelijk een vraag”, besluit ik mijn opvoedkundige tirade.
Het schort trekt zich zwijgend langzaam terug richting de spruitjes.
Dat is wel nodig ook.