HoeksteenRomke

21 maart 2012 06:00

Door Robert Mienstra


“Poes, poes”, roept onze kleindochter Nadia van anderhalf als ze onze flat binnenstormt.
Dat doet ze altijd als ze op oma’s oppasdag binnenkomt.
Een rondje langs de kat en de vissen besluit ze iedere keer met een gedecideerd “af!” tegen de hond Boike.
Die haar dan meestal wild omver loopt.
Maar onze poes Romke is niet meer.
Toen hij afgelopen week op mijn schoot lag, rekte hij zich uit, schokte een paar keer, en blies zijn laatste adem uit. Dat was even huilen.
“Waar is Romke?”, vraagt kleinzoon Lenno van vier nu.
“Romke leeft niet meer’, zegt oma Jessica. “Romke is een sterretje geworden. Hij is bij al zijn poezenvriendjes in de hemel. Als je vanavond naar de lucht kijkt kan je hem zien.”
Lenno knikt.
Om vervolgens een enorme file van al zijn speelgoedauto’s te maken bij zijn houten garage.
“Die ga ik allemaal parkeren”, besluit hij.
Nadia is inmiddels gestopt met huilen na de gebruikelijke botsing met Boike.
Tijdens het avondeten staat Lenno plotseling op en loopt naar het raam.
“Ik zie Romke”, schreeuwt hij, “hij geeft licht.”
Met de hele familie gaan we naast hem staan en zwaaien naar Romke.
“Morgen ga ik weer naar Romke zwaaien”, zegt Lenno ernstig, “dat vindt hij leuk.”