HoeksteenGoed

14 september 2011 05:00

Door Marcel Beijer


Ze wijst met haar vinger gedecideerd naar het beeldscherm. “Als je hebt ingelogd kom je via de Powerfuse in het redactiesysteem en kan je in je eigen virtual workspace werken.”
Ik ben trots dat ik op mijn leeftijd de uitleg nog probleemloos begrijp. Sterker: ik heb de vrouw die mij nu wegwijs maakt op het redactiesysteem ooit zelf ingewerkt. Nu ben ik als ZZP’er voor een paar weekjes teruggekeerd op de redactie van Almere DEZE WEEK.
Ik complimenteer mijzelf dat ik jaren geleden al het ragfijne inzicht had om de juiste redacteuren aan te nemen: haar uitleg is helder en duidelijk. Ik snap het!
Nou goed, in de ochtend moet ik haar een paar keer om assistentie vragen. Ze staat dan met een berustende glimlach op van haar bureau en legt me de materie nog eens uit. Ik zie haar denken: ‘Ik moet geduldig zijn met hem. Hij is geen 20 meer.’
Gelukkig zegt ze dat niet hardop. Ze kent mijn zwakke plek.
Maar ze zwijgt ook wijselijk wanneer ik ’s middags mijn werk ruim voor de deadline af heb. Ze heeft gelijk: ik zou maar macho-gedrag gaan vertonen.
Tjonge, wat ben ik toch goed: mensen aannemen is een sterk punt van mezelf!