HoeksteenCommando

31 december 2008 08:00

Door Robert Mienstra

"Waar is Boike?", roep ik verschrikt uit voordat we gaan slapen.
Zoekend loop ik rond. Onze jonge wetterhoun is met zijn ruim veertig kilo toch niet te missen.
"Je hebt hem net uitgelaten", zegt mijn vrouw Jessica gapend.
Ik kijk in de keuken, de woonkamer, de eetkamer, de badkamer.
Geen hond.
Heb ik hem dan buiten gelaten?
Ik been de tuin in. De kou slaat door mijn ochtendjas.
"Boike!", roep ik een paar keer.
Geen hond.
Rillend en vertwijfeld ga ik weer naar binnen.
"Heel goed", zegt Jessica. "Net uit het ziekenhuis en dan een kou oplopen."
"Mijn hond", roep ik nu verwilderd.
Dan zie ik door de glazen deur een scheef koppie in de gang.
Als ik terugkom van uitlaten, moet Boike altijd zitten in de gang. Als ik roep 'kom' dan mag hij naar binnen.
Dat laatste commando was ik dus vergeten.
"Hoe laat heb je hem uitgelaten?", vraagt Jessica.
"Acht uur", antwoord ik.
"Dan heeft die hond drie uur in de gang zitten wachten", rekent Jessica uit.
"Ben je vergeten even te blaffen?", geef ik Boike de knuffeldood.
"Vergeten te blaffen? Ik zou eerder denken aan dementie", lacht Jessica spottend.
"Van de baas."