Grijsbaard komt met tweede dichtbundel

19 november 2008 08:00

ALMERE - De Almeerse dichter Grijsbaard (50) heeft een tweede dichtbundel geschreven. "De opbrengst van deze bundel 'Karaktermoord 2' komt voor een groot deel ten goede aan het Parkhuys", zegt Erik van der Eems, alias Grijsbaard.


Grijsbaard gebruikt de dichtvorm om zich te kunnen uiten en zijn frustraties en pijn kwijt te raken. Met weerswisselingen heeft de dichter het erg zwaar, dan speelt de pijn op en is hij snel vermoeid. "Vijf jaar geleden onderging ik een operatie aan mijn enkel. Daarna kreeg ik klachten, artrose, er waren complicaties geweest. Posttraumatische dystrofie. Sindsdien ben ik chronisch ziek."
Erik ging piekeren en leed aan zware depressies. "Ik probeer met die gedichten mijn ziekte te verwerken. Het is niet niks om van de een op de andere dag van een goede baan en midden in het leven te staan plotsklaps bij alles wat ik doe oververmoeid te raken en overal pijn te hebben. Vandaar ook de titels 'Karaktermoord 1 en 2'…"


Mooi verwoord

Vrienden van hem wisten niet altijd hoe erg Erik deze ommekeer in zijn leven vond. "Toen ze mijn eerste dichtbundel lazen, schrokken sommigen wel. Maar ze leefden toch met mij mee."
Grijsbaard kreeg ook uit onverwachte hoek meelevende en positieve reacties. "Mensen die het gelezen hadden en ook aan een chronische ziekte leden, herkenden zichzelf er in. Anderen zeiden dat ik het mooi had verwoord."
Erik heeft alle dichtbundels zelf geschreven, uitgeprint, gesneden en in elkaar gezet. "Het is voor mij een heel project, het gaat met horten en stoten. De ene dag gaat sneller dan de andere. Maar dichten is voor mij de uitlaatklep."
Het Parkhuys in Almere ondersteunt onder meer chronisch zieken en daarom komt 5 euro van de 7,50 euro van 'Karaktermoord2' ten goede aan dit psychosociaal inloop- en begeleidingscentrum. Almeerders kunnen de dichtbundel bestellen via grijsbaard@planet.nl voor de schappelijke prijs van 7,50 euro.

[In Kader]


Topsport en voorrang

Ik ben geen topsporter.
Maar wel supporter.
Probeer te genieten van het spel.
Maar dat gaat niet zo wonderwel.
Dan een speler met een blessure.
Waar meteen een dokter de volgende dag naar gaat turen.
Daar waar een gewone vrouw of man.
Maanden op een afspraak wachten kan!
Dit gebeurt bij elke topsporter maar weer.
En dat is waar ik me aan irriteer.
De gewone vrouw en man zijn te achten.
Om op hun werk ook topsport te betrachten.
En dit met veel minder loon.
Maar dit is men wel gewoon.
Men zit dan in een stadion eerste rang.
Maar ergert zich wel aan deze oneerlijke voorrang.