Blog: Adios Amigo, Amsterdam!

06 mei 2020 00:00

Anderhalf jaar woonde ik in de staatsliedenbuurt in Amsterdam. Oorspronkelijk komt mijn familie, kom ik, hier vandaan. Je kunt je voorstellen hoe trots ik was om te horen dat ik kon wonen in onze hoofdstad – daar waar mijn roots liggen. Mijn droom kwam uit, dacht ik!

Ik had mij er enorm op verheugd om hier eindelijk zelfstandig te gaan wonen. Samen met mijn vriend, voor het eerst écht samenwonen zelfs. Een gigantische stap. Ons appartement zat in de Van Hogendorpstraat, 5 minuten bij het Westerpark vandaan. Onze straat was zelfs rustig. De buurt niet. Als ik de hoek om liep werd ik (achteraf bezien) letterlijk elke keer als ik boodschappen wilde doen, of even wilde hardlopen, overvallen door de onrust op straat. Die onrust lag niet aan de hoeveelheid mensen op straat, maar meer aan het tempo en het stressniveau van de mensen die ik tegenkwam. Het leek wel alsof in Amsterdam wonen alles in mijn leven op 'fast-forward' had gezet. Meerdere malen voelde ik me onwel worden, als ik onderweg was naar werk of een afspraak, door de toegenomen drukte in de bus. Die voller leek te zitten met toeristen met selfiesticks, dan met reguliere bewoners van de stad Amsterdam.

Want in Mokum ben je rijk en in armoe tegelijk

Geef mij maar Amsterdam…

De nostalgie is er nog steeds, maar het toerisme is op dit moment onhoudbaar. En dat weegt blijkbaar toch zwaarder mee dan ik dacht. Het is niet meer wat het ooit was. Dat gevoel heb ik heel sterk gehad en daarom kreeg ik ook het gevoel dat ik deze blog moest schrijven. Want ik ben niet de enige voor wie deze droom in duigen valt.

Ik ben opgegroeid in een heel andere stad: Almere, waar ik een top jeugd heb gehad. Ondanks dit feit, was Almere altijd al een stad waar ik mij vroeger voor schaamde. Het is een beeld dat niet alleen ik, maar vele mensen, jong en oud, (nog steeds) van de stad hebben. Tegelijkertijd is het ook een stad die ik in de afgelopen jaren enorm heb zien groeien. Voor mijn gevoel zijn Almere en ikzelf samen opgegroeid.Toen ik naar de middelbare school ging, was er plots een enorme verbouwing aan het stadscentrum van Almere. Eigenlijk, achteraf bezien, een beetje net zoals ik zelf under construction was in mijn eigen puberteit.

Toen ik begon met studeren (in Amsterdam), bouwde de stad langzaam aan haar allereerste Hogeschool (en ook gelijk die van Flevoland) Windesheim Flevoland. Ik keek er vol verwarring (wat gaan ze doen, wat ís die bouwval toch…) en bewondering naar.

Totaal niet wetend, dat Windesheim Almere slechts vier jaar later mijn (werk)plek zou zijn. Een plek waar ik – net als op mijn eigen school, de Hogeschool van Amsterdam – mij enorm zou ontwikkelen en veel plezier zou hebben. Het is een plek waar ik nu nog steeds bijna wekelijks kom.

Toen ik in 2014 – supervoorzichtig – startte met mijn onderneming, besefte ik me iets heel belangrijks. Iets dat mij tot op de dag van vandaag gerust stelt... Door al die woon- en werkervaringen in andere steden weet ik nu zeker dat dit voor mij zeker de beste en meest fijne stad is om (samen met Stein) te wonen.

Eigenlijk was dit stiekem een ode aan Almere. Want na al die ervaringen kan ik met alle zekerheid zeggen dat deze stad respect verdient. De jonge, innovatieve en constant groeiende stad op water. De plek waar ik nu gelukkig woon – en ben.

Samantha Bakker

Lees de volledige versie van deze blog op

keuzecoaching.wordpress.com

Samantha Bakker. (Foto: aangeleverd)

Gerelateerd

123inkt
Ondernemersplein Gemeente Almere