Harry

Door Robert Mienstra
“Opa, ga je mee naar Harry Potter?”, vraagt mijn kleindochter Nanda (8) afgelopen zaterdag.
Whatsappen is helemaal haar ding.
“Waar is dat dan?”, app ik.
“In de biep”, antwoordt ze, “een tentoonstelling van Harry Potter.”
Dus een kwartier later zitten we op de fiets.
In de regen.
Ik krijg alles te zien. De bezem, de uil, de toverstafjes, de maquette van kasteel Zweinstein.
Inclusief het hele verhaal.
“En nu ga ik een boekje lenen”, klinkt het.
Het wordt ‘Dagboek van een muts’.
“Kijk opa, het boek is er”, wijst Nanda op de computer naar het groene vinkje.
Maar het boekje staat niet in het schap.
“Mevrouw, ik kan het boekje niet vinden”, zegt Nanda tegen de bibliothecaresse.
De opvoeding van opa betaalt zich uit.
Maar ook ‘de mevrouw van de biep’ kan het boekje niet vinden.
“Ik heb een idee”, roept Nanda en ze loopt naar de toverstafjes.
Ze doet alsof ze het stafje pakt en prevelt een toverspreuk.
Dan loopt ze terug naar de boeken.
Maar geen ‘Dagboek van een muts.”
Dan klaart haar gezichtje op.
“Ik ga morgen met oma weer naar de biep”, zegt ze. “Harry moet toch ook even zoeken.”
Artikel geplaatst op: 17 december 2018 - 11:01

Gerelateerd

Delen