De Oostvaarderskliniek - deel 1

Door Robert Mienstra
BUITEN – De beveiligingsmaatregelen bij de Oostvaarderskliniek in Almere Buiten zijn niet misselijk. Het kostte de journalist van Almere DEZE WEEK meer moeite om er binnen te komen dan in de gevangenis in Almere Buiten. Eenmaal binnen viel de rust en de structuur op in het gebouw en op de binnenplaats. “We zijn geen gevangenis, maar een forensisch psychiatrisch centrum dat onder meer uitvoering geeft aan de tbs-maatregel”, zegt algemeen directeur Hendrik Jan van der Lugt.

De entree van de Oostvaarderskliniek. (Foto: aangeleverd)


“We hebben hier geen gevangenen, geen cliënten, maar patiënten”, legt Van der Lugt uit. “De mensen die hier zitten zijn voor ernstige delicten door de rechter veroordeeld tot een gevangenisstraf met daarna dwangverpleging. Ze zitten dus eerst hun opgelegde gevangenisstraf uit en daarna worden ze in de kliniek geplaatst voor behandeling. Ze hebben dan hun straf al uitgezeten. Dus plaatsing in de Oostvaarderskliniek is geen straf, maar een dwangmaatregel.”

Risicofactoren


Als de patiënt geplaatst is in de kliniek volgt er een traject van maanden waarin de patiënt grondig in kaart wordt gebracht. “De stoornissen, de delicten, de achtergronden, alles wordt onderzocht”, vertelt Evelyn Klein Haneveld, manager behandelzaken. “Echt alles onderzoeken we en die gegevens analyseren we. Daar halen we risicofactoren uit. En juist die zijn leidend in de behandeling. Als we de risicofactoren kunnen verminderen of beheersen , dan pas is er zicht op een weg terug naar de samenleving, het uiteindelijke doel van iedere behandeling. Dat kost gemiddeld zeven tot acht jaar maar het kan ook veel langer duren. Dat hangt ook af van de medewerking van de patiënt.”
Uiteindelijk kunnen de meeste patiënten terugkeren in de samenleving. Maar dat gebeurt onder strikte voorwaarden en veel begeleiding. “We hebben hier geen patiënten die hier definitief blijven”, zegt Klein Haneveld. “Die zitten niet in Almere.”

Vrijheden


Op een gegeven moment kan een patiënt in aanmerking komen voor vrijheden buiten de kliniek, nadat hij of zij in de kliniek heeft laten zien dat zij dit aankunnen. “Het naar een winkel toegaan wordt in de kliniek geoefend in de eigen winkel van de kliniek. “Ja, boodschappen doen moet soms ook worden geleerd”, legt Klein Haneveld uit. “Is de patiënt al echt goed op weg, dan starten we vaak met een wandeling rond de kliniek. Bij de start altijd met twee begeleiders. Naast het volgen van therapie kunnen ze in de kliniek studeren en opleidingen afmaken, sporten en wordt er gewerkt. Aan het eind van de behandeling wordt het verblijf buiten de kliniek meer en meer gericht op een voorzichtige terugkeer in de samenleving. Dat kan zijn met stage of bijvoorbeeld met verlof voor familiebezoek. Maar ook dat gaat in het begin altijd onder begeleiding. We hebben er altijd zicht op. Als iemand dan uiteindelijk zonder begeleiding iets mag doen, dan schromen we niet om hem onopvallend te volgen of onverwacht op zijn bestemming te verschijnen. We proberen zo goed mogelijk zicht te houden op iemands doen en laten.”
Interesse in het werken in de Oostvaarderskliniek? Ga dan naar www.oostvaarderskliniek.nl.
Volgende keer in deze krant: De sociotherapeut aan het werk in de Oostvaarderskliniek.

Artikel geplaatst op: 26 november 2018 - 14:36

Gerelateerd

Delen